Şöyle bir arkanıza yaslanın ve bir düşünün; en son ne zaman telefonunuzun bildirim sesine aldırmadan, saatlerce süren derin bir sohbete daldınız? Eskiden "sohbet" denince akla dumanı tüten bir çay, yanına bir parça bisküvi ve göz teması gelirdi. Şimdilerde ise sohbet dediğimiz şey, iki emoji arasına sıkışmış üç-beş kelimeden ibaret kalmadı mı sizce de?
Aslında her an iletişim halindeyiz. Cebimizdeki o küçük cam ekranlar sayesinde dünyanın öbür ucundaki birine ulaşmamız saniyelerimizi alıyor. Ama garip bir çelişki var: Bu kadar "bağlı"yken, neden bu kadar "kopuk" hissediyoruz?
Ekranların Ardındaki Samimiyet
Kabul edelim, teknoloji hayatımızı inanılmaz kolaylaştırdı. Bilgiye ulaşmak, eski bir dostu bulmak artık çocuk oyuncağı. Ancak hızın olduğu yerde samimiyet biraz yara alıyor sanki. Birine "Nasılsın?" diye mesaj attığımızda aldığımız "İyiyim, sen?" cevabı, karşımızdaki kişinin ses tonundaki o ince hüznü ya da heyecanı yakalamamıza yetmiyor. Sesin tınısını, jest ve mimiklerin sıcaklığını bir "sticker" ile ikame etmeye çalışıyoruz ama olmuyor.
Biraz Yavaşlamaya Ne Dersiniz?
Belki de sorun hızımızdadır. Her şeyi tüketiyoruz; videoları 2x hızında izliyor, şarkıların sadece nakaratını dinliyor, makalelerin sonunu getirmeden kapatıyoruz. Oysa gerçek bir sohbet, demlenmiş bir çay gibidir; vakit ister, sabır ister. Karşındakini sadece sıran gelsin diye dinlemek değil, gerçekten anlamak için kulak vermek gerekir.
